Gallery0Gallery1Gallery2Gallery3Gallery4Gallery5

DWORZEC I OKOLICA

Udostępnij

Informacje

DATA
koniec XIX w.

Odrębną całość stanowi zabudowa dworca i stacji PKP. Wraz z budową linii kolejowej DŻID (Kolej Iwanogrodzko-Dąbrowska) powstała XIX – wieczna infrastruktura użytkowa, częściowo zachowana do dnia dzisiejszego. Budowę dworców na stacjach DŻID rozpoczęto w grudniu 1882 r. a autorem projektu był najprawdopodobniej Adolf Wilhelm Schimmelpfening, polski architekt niemieckiego pochodzenia, któremu przypisuje się autorstwo największych gmachów dworcowych na linii. Obiekt wybudowano według typowego projektu dworca przewidzianego dla stacji IV klasy. Niemal identyczne budynki stanęły na stacjach Garbatka, Jastrząb, Zagnańsk, Wolica, Charsznica, Wolbrom oraz na linii prostopadłej w Wierzbniku (Starachowice) i Niekłaniu (Stąporków). Budynki te nieznacznie różniły się jedynie elementami wykończenia elewacji, zaś kubatury, powierzchnie użytkowe i układy funkcjonalne były identyczne. Suchedniowski budynek jest dwupiętrowy, o konstrukcji murowanej z cegieł pełnych, na fundamentach kamiennych. Charakterystycznym elementem elewacji bocznych są połączone ze sobą dekoracyjne gzymsy, w które wkomponowano pojedyncze bonie w formie klinowatych zworników (nawiązanie do późnego klasycyzmu). Początkowo taką oprawę posiadały wszystkie otwory okienne, także te na elewacji frontowej. Innym ciekawym zabiegiem architektonicznym było wprowadzenie ślepych otworów okiennych, które porządkowały rytm i kompozycję elewacji. Na parterze ulokowano poczekalnie, kasy oraz pomieszczenia administracyjne, w tym gabinet naczelnika stacji, pomieszczenie dyżurnego ruchu oraz telegraf. W styczniu 1945 r. dworzec został wysadzony przez wycofujące się wojska niemieckie, w wyniku eksplozji zniszczeniu uległa środkowa część budynku. Po zakończeniu wojny dworzec nigdy nie odzyskał dawnej świetności a prace restauracyjne prowadzono szybko i tanio.

Dla niższych rangą pracowników stacji DŻID przewidziano drewniane domy mieszkalne, określane potocznie koszarówkami. Przy stacji Suchedniów powstał pojedynczy drewniany budynek mieszkalny ulokowany po wschodniej stronie układu torowego. Także ten obiekt zrealizowano według projektu typowego, zakładającego budynek parterowy z poddaszem nieużytkowym, ścianami w konstrukcji zrębowej, oszalowany, oparty na fundamentach kamiennych. Pierwotnie budynek posiadał dach naczółkowy.

Kamienica kolejarska, wielorodzinny budynek mieszkalny dla rodzin pracowników stacji Suchedniów, nazwany potocznie kamienicą, powstał w latach 1924 – 1926. Obiekt ulokowano po południowej stronie dworca, wśród zadrzewień, nad skarpą opadającą w kierunku koryta Kamionki. Pod względem funkcjonalnym budynek nosił cechy kamienicy miejskiej. Jego wyraz architektoniczny nawiązywał do, popularnego pod koniec XIX w., tzw. kostiumu francuskiego, co oznaczało, że pierwotny projekt był dużo starszy, a następnie został zaadoptowany na potrzeby kolejowego budownictwa socjalnego. Postawiono budynek jednopiętrowy, podpiwniczony, posiadający konstrukcję murowaną z cegieł pełnych i oparty na rzucie zbliżonym do prostokąta.

Agnieszka Włodarczyk Mazurek

Leave a Review